Yeryüzüne sadece bir defa gönderilen insanoğlu.
Her saniyesi milyarlarca elmas kıymetinde olan ama ne hikmetse kıymeti bilinemeyen, anlaşılamayan insanoğlu.
Yaptığı işi, yaşadığı eşi, yediği aşı sevmeyen ama onunla bir ömrü heba etmekten çekinmeyen insanoğlu!
"Başkaları ne der, ne düşünür, nasıl davranır?" bu cehennemlerde ömrünü paramparça eden insanoğlu!
Kendisini yaratan Allah'ı düşünüp; "Allah ne der?" derdinde olsa anlam verebileceğim ama onun yarattıklarının söylediklerini O'ndan daha önemli gören insanoğlu!
Hiçbirimiz kendi hayatımızı yaşamıyoruz!
Bu filmin senaryosunda bizim hikayemiz değil başka birisinin hikâyesi var!
Hepimiz bir başkasının hayallerinin üzerine kurmuşuz yaşantımızı!
Öğrencilerime soruyorum ne yapmak istediklerini, onların cevapları ne kadar da birbirine benziyor!
"Anamın babamın başını yere eğmek istemiyorum!
Onlara güzel bir hayat yaşatmak istiyorum.
Onlar benim mühendis, doktor vs olmamı istiyor, onun için bu mesleklerden birini yapacağım!"
Neden katlanıyorsun bunca sıkıntıya diyorum arkadaşıma?
"Bu yaştan sonra milleti kendimize mi güldürelim." diye cevap geliyor!
İnsan neden yeryüzüne sadece bir defa gönderiliyor ve neden hiç kimseye benzemiyor?
Neden parmakuçlarından ses tonuna kadar kişiye özel muamele de bulunuyor Allah?
Her şeye gücü yeten Rab istese aynı varlıktan 7 milyar adet piyasaya süremez miydi?
Yaratılışın bize söylediği: her insanın biricik olduğu, tek olduğu ve benzersiz olduğu!
Asrın ve insanların bize söylediği: herkesin aynı olması gerektiği, farklı bir şey düşünmemek gerektiği!
Mahallemizde bir çocuk vardı bir zamanlar.
Sürekli soru sorduğu, mahalledeki bütün çocuklardan farklı birisi olduğu için kimsenin yanına sığmadı! Bütün çocuklar onu dövdüler öldüresiye ve bir daha aralarına almadılar!
Çünkü herkesin kör olduğu bir yerde görenin gözleri çıkarılmaya mahkumdu!
Ve öyle yaptılar.
O çocuk da herkes gibi oldu şimdi. Kot pantolon, fönlü saçlar, ağzında sakız, konuşması biraz daha yamyamsı! Geleceğe dair, geçmişe dair, şimdiye dair hiçbir fikri Yok artık!
Herkes gibi yaşıyor ve muhtemelen herkes gibi ölecek herkes gibi!
Okullar, üniversiteler, kurumlar, kuruluşlar vs. hepsinin bir hedefi var artık: "Herkesi aynı yapmak!"
Orjinalliğini koruyabilen insanlara ihtiyacımız var!
"Birileri ne der?" cehenneminde yaşamayan insanlara ihtiyacımız var!
Kendi kararlarını kendisi verebilen, düşünebilen, inandığı gibi yaşayan insanlara ihtiyacımız var!
Çocukları bırakın beyler! Bir şey yapmanıza gerek yok! Sadece bir çoçuğa müdahale etmeyin yeter!
Çocuklar hesapsızdır, hasbidir, riyâsızdır!
Onlar, "ne derler?" cehennemini düşünmezler ve yaşarlar!
Nev'i şahsına münhasır yaşayanlara selam olsun!
