Ne güzeldir yardımlaşmak, birinin yardıma ihtiyacı olduğunda ona el uzatmak. Onun yüzünün güldüğünü görmek. Mutluluğuyla mutlu olmak, o gözlerdeki samimi bakışı görüp, evet ben yaptım mutlu ettim, o zor zamanında yanında oldum, bu benim eserim diyebilmek. Başa kalkmadan, yaptığın yardımın onun onurunu, gururunu kırmadan yapmak.
Peki neden yardım ederiz, vicdanen, kalben, isteyerek, üzülerek, yarın bende aynı durumda olabilirim diye, empati yaparak yardım ederiz. Ben bu yardımı ettim, bir ömür bana mahkum ol, yada her seferinde başına kalkarım diye değil. Allah rızası için, başımın gözümün sadakası olsun, insanların ihtiyaçları görülsün diye ederiz.
Maddi yardım, manevi yardım, eşya yardımı, ruhen yardım hiç farketmez. İnsanların gönlünü almak, onları mutlu etmek, Allah katında en büyük yardım işte bu. Tamam parasız olmuyor ama, her kezin bir dosta, bir arkadaşa, onu anlayacak, onu dinleyecek, yakın birisine ihtiyacı vardır. Böyle birileri varsa etrafınızda tutun, onları sakın bırakmayın. Öylesi insanlar o kadar azki etrafımızda gönül rahatlığıyla ona güvenebiliyorsanız, sarılın onlara, sıkı sıkı sarılın, asla bırakmayın.
