Hepimizin hayatında öyle biri olmuştur. Kalabalık bir masada oturur, herkes konuşur, tartışır, hatta bazen sesler yükselir ama ama o kişi daha çok dinler.
Arada bir başını kaldırır, kısa bir cümle söyler ve tekrar sessizliğine çekilir. Masadaki en sakin kişi odur.
Fakat tuhaftır ki, çoğu zaman en çok düşündüren cümle de ondan çıkar.
Sessiz insanlar ilk bakışta yanlış anlaşılır. “Utangaçtır”, “sohbete katılmak istemiyordur”, “bir fikri yoktur” diye düşünülür.
Oysa çoğu zaman durum tam tersidir. Onların kafasının içinde gürültü yoktur belki ama yoğun bir hareket vardır. Düşünceler birbiriyle konuşur, fikirler yavaş yavaş şekillenir.
Dünya tarihi de aslında bunun küçük örnekleriyle dolu. Isaac Newton elmanın düşüşünü izlerken bir kürsüde konuşmuyordu, tek başınaydı. Sessizce düşünüyordu. O düşünce, evrenin hareketini anlamamızı sağlayan yasaların kapısını araladı.
Albert Einstein da çocukluğunda çok konuşan biri değildi. Hatta öğretmenleri bazen onun “yavaş” olduğunu düşünürdü ama o sessiz görünen zihnin içinde uzay, zaman ve ışık üzerine bambaşka sorular dolaşıyordu.
Bir de Nikola Tesla… İnsanlarla değil, çoğu zaman fikirleriyle yaşayan bir adam. Laboratuvarında tek başına geçirdiği saatler, bugün kullandığımız elektrik sistemlerinin temelini attı.
Tabii her sessiz insan bir bilim insanı değildir, mesele o değil ama sessizlik çoğu zaman düşünceye alan açan güçtür. Sürekli konuştuğumuzda zihnimiz dışarı akar, sustuğumuzda ise içeriye döner.
Belki de bu yüzden sessiz insanlar daha çok gözlemler. İnsanların mimiklerini, küçük ayrıntıları, kimsenin fark etmediği şeyleri görürler. Dinlerler. Beklerler ve konuşacakları zaman çoğu zaman daha dikkatli konuşurlar.
Bazen bir kişinin beş dakikalık konuşması unutulur ama bir başkasının söylediği tek bir cümle akılda kalır ya… işte o cümleler genellikle çok konuşanlardan değil, uzun süre susanlardan gelir.
Yine de şunu da söylemek gerek: Sessizlik tek başına bilgelik değildir. Ama düşünmenin yolu çoğu zaman oradan geçer.
Belki de bu yüzden, gürültünün bu kadar arttığı bir çağda sessiz insanlar biraz daha kıymetli. Çünkü herkes konuşurken birinin durup düşünmesi gerekir.
